Os Arancine da Martina

Estaba eu tendo dificultades para atopar un chiste relacionado con Italia minimanente decente, e non había maneira. Até que lembrei un clásico. Completen nos comentarios: “Por que a Torre de Pisa está inclinada?”

O sábado fixen os dous últimos exames do Erasmus (espero), e menos mal, porque xa non me quedaban receitas programadas. Na verdade, este prato xa o preparara o semestre pasado, só quedaba poñerme a escribir. De feito, foi o que decidimos elaborar para a cea de Masterchef na uni, e tamén o cociñei na cea de nadal cos amigos. E vaia delicia! Outra cousa non, pero de comida e fascismo, os italianos sábenche moito.

Con Martina aprendín unha chea de cousas valiosas, como que hai que ferve-la auga 2 veces antes de face-la pasta, ou que o xeito máis fácil de enfadar a un italiano é ensinarlle unha foto dunha pizza carbonara. Pero se de algo lle estou agradecido, é do litro de aceite de oliva caseiro de seu avó que me deixou cando marchou. Obrigado ♥.

Esta é a receita da súa avoa, creo, así que se alguén ten calquera suxestión ou reclamación, falade coa nonna. É algo laborioso, non vou mentir, e dende logo non se fai en media hora. Pero o resultado merece completamente o traballo que dá. Recoméndoo 100%.

Ingredientes para o recheo:

Ragù ben espesiño e compacto (medio quilo ou así, podes usa-la receita do Lorenzo)
Opcional: chícharos, queixo en dadiños

Ingredientes para o arroz:

1 quilo de arroz (deste para risotto, se posible)
2.5L de auga
20g de dados vexetais (uns 4)
20g de sal
Pementa a gusto
100-200g de Manteiga
1 Hebra de Azafrán

Ingredientes para o rebozado:

Fariña
Auga
Sal
Pan Relado
Aceite para fritir (moito)

Elaboración:

O primeiro é facérmo-lo ragù, que, como ten que cociñar aínda un bo cacho para que quede así densiño, podemos facelo a noite anterior. Os sicilianos bótanlle chícharos. Non sei por que o fan, así que eu non llos boto.
Despois hai que coce-lo arroz: pódese facer coma un risoto ou botar todo xunto e cocelo sen máis:
Opción 1: Nunha ola aparte fervemos auga cos dados de caldo vexetal. Noutra, colocámo-lo arroz e deixamos que quenza. Cando o arroz estea ben quente vertémo-lo viño branco, e cando non cheire máis a alcohol, comezamos a bota-lo caldo un pouco de cada vez (e o azafrán). Imos remexendo e botando caldo até que o arroz estea cocido. Tamén podes xuntarlle a manteiga ao final ou non, como queiras.
Opción 2: botamos todo xunto nunha pota e cocemos por uns 12 minutos a lume medio, remexendo continuamente. Despois deixámolo repousar por 10 minutos.
Unha vez está o arroz, estendémolo nunha fonte para que arrefríe uniformemente e máis rápido.
Agora que xa témo-lo arroz e o recheo, podemos comezar a prepara-las bólas. De cada vez, mollamos as mans. Collemos un pouco arroz e facemos como unha cunquiña ou un niño na palma dunha man. As paredes teñen que ser un chisco grosas para que manteña a forma, pero tampouco demasiado, que se non acaba sendo só arroz. É dicir, o máis finas posible sen compromete-la estrutura.
Enchémo-lo oquiño cunha cullerada de ragú (e se queremos un dado de queixo).
E completámo-la bóla pechando un pouco a man e cubrindo con máis arroz. Se queremos que queden perfectas, podemos volver humedecer as mans e pulila, rodándoa entre elas, como cando queres facer unha esfera cunha masa calquera.
Facémo-las bólas todas e ímolas poñendo nalgunha bandexa.
Despois toca rebozalas. Para iso facemos unha mestura de fariña e auga cun chisco de sal (así espesiña, e sen grumos!). Mentres, podemos ir aquecendo o aceite, que como é bastante (ten que cubrir as bólas) e ten que estar moi quente, aínda lle leva un cacho.
Pasámolas pola mestura, por pan relado e xa podemos fritilas. Cantas menos fritamos de cada vez, mellor, que así non baixa moito a temperatura do aceite. Cando doure coma unha croqueta, retirámola e poñémola sobre papel absorbente. O mellor xeito de comelos é cando aínda están mornos!
Dependendo de cantos estean axudando a cociñar, o proceso pódese facer en cadea: un ou dous fan bólas, outro reboza (poden ser 2, un en cada fase) e outra persoa está encargada de fritir.